خدمات مالیاتی, مالی و حسابداری, مالیات حقوق, مالیاتی, مقالات

مالیات مضاعف چیست

مالیات مضاعف چیست

مالیات مضاعف یا همچنین به آن مالیات تکراری یا مالیات چندگانه نیز گفته می‌شود، به مالیاتی اطلاق می‌شود که بر اساس درآمد یا دارایی‌هایی که قبلاً مورد مالیات قرار گرفته‌اند، اعمال می‌شود. به عبارت دیگر، مالیات مضاعف به مالیاتی اشاره دارد که بر درآمد یا دارایی‌هایی که در گذشته مورد مالیات قرار گرفته‌اند، دوباره اعمال می‌شود.

این نوع مالیات معمولاً به منظور جبران بخشی از عدم عدالت مالیاتی و تعادل در توزیع بار مالیاتی استفاده می‌شود. با اعمال مالیات مضاعف، افراد با درآمدهای بالا یا دارایی‌های بیشتر، بیشتر از افراد با درآمدهای کمتر مالیات می‌پردازند.

مثالی از مالیات مضاعف، مالیات ملکی است که بر اساس ارزش ملک و مساحت آن اعمال می‌شود. اگر یک فرد دارای چندین ملک باشد، او باید برای هر یک از ملک‌ها مالیات ملکی پرداخت کند که در اینجا مالیات مضاعف محسوب می‌شود.

به منظور فعالیت در حوزه تجارت بزرگ و تأسیس شرکت‌های با ماهیت کسب و کار گسترده، ملاک مالیات مضاعف باید در ابتدای فعالیت مدنظر قرار گیرد.

ممکن است فکر کنید که مالیات مضاعف نوعی مالیات است که باید دو بار پرداخت شود. بسیاری از افراد اعتراض می‌کنند که چرا باید دو بار مالیات پرداخت کنیم؟

در واقع، شما موظف به پرداخت دو بار مالیات نیستید. در شرایطی که درآمد و سود بین سهامداران تقسیم می‌شود، قوانین مالیاتی اعمال می‌شود که در این صورت باید مالیات جداگانه برای سودی که بین افراد صاحب سهم تقسیم می‌شود، پرداخت شود. به طور خلاصه، مالیات مضاعف به مالیاتی اشاره دارد که بر سود توزیع شده بین سهامداران به صورت جداگانه اعمال می‌شود.

انواع مالیات مضاعف

مالیات مضاعف در انواع مختلفی وجود دارد، که در زیر به برخی از آنها اشاره می‌کنم:

مالیات مضاعف درآمد: این نوع مالیات مضاعف بر درآمد افراد اعمال می‌شود. به طور معمول، در صورتی که درآمد شخصی بالاتر از یک سقف مشخصی باشد، نرخ مالیات برای بخشی از درآمد بیشتر افزایش می‌یابد.

مالیات مضاعف سرمایه: در برخی کشورها، برای سرمایه‌های بالا، مانند املاک و مستغلات یا دارایی‌های مالی، مالیات مضاعف اعمال می‌شود. به عنوان مثال، مالیات مضاعف ملکی بر ارزش ملک واحد محاسبه می‌شود و اگر شخص چندین ملک داشته باشد، باید برای هر یک از آنها مالیات مضاعف پرداخت کند.

مالیات مضاعف سود شرکت: در بعضی حوزه‌ها، مانند شرکت‌های بزرگ و گسترده، مالیات مضاعف بر سود شرکت اعمال می‌شود. این مالیات به منظور جبران عدم عدالت مالیاتی و توزیع بار مالیاتی بین سهامداران مورد استفاده قرار می‌گیرد.

مالیات مضاعف مالیات: در برخی موارد، مالیات مضاعف بر مالیات قبلی اعمال می‌شود. به عنوان مثال، اگر شخصی درآمد خود را اعلام کند و مالیاتی بر آن پرداخت کند، اگر درآمد واقعی بالاتر از آن مبلغ باشد، باید بر این تفاوت نیز مالیات مضاعف پرداخت کند.

این تنها چند نمونه از انواع مالیات مضاعف هستند و مالیات کشور های مختلف و سیستم مالیاتی ان کشور نیز ممکن است انواع دیگری نیز وجود داشته باشد.

یک کسب و کار موظف است برای درآمدهای خود مالیات پرداخت کند. قانون مالیات مستقیم تعیین می‌کند که اشخاص حقیقی و حقوقی تا پایان خرداد و تیرماه فرصت دارند تا اظهارنامه مالیاتی خود را ارائه کنند.

هر صاحب سهم یا سهامدار باید برای درآمد خود، که به عنوان مالیات بر درآمد به حساب می‌آید، مالیات پرداخت کند.

در موارد دیگر، درآمدهای گذشته سازمان‌ها و افراد حقیقی مجدداً مشمول پرداخت مالیات خواهند شد.

در صورتی که سازمان‌ها در داخل و خارج از کشور شعبه داشته باشند و درآمد کسب کنند، علاوه بر پرداخت مالیات در کشور خارجی، باید نیز به دولت ایران مالیات پرداخت کنند.

در صورتی که فرد درآمدی را در خارج از ایران کسب کرده و قصد دارد سرمایه و پول خود را به ایران وارد کند، باید مالیات جداگانه و بر اساس درآمد سالیانه خود را پرداخت کند.

در این شرایط، می‌توان گفت که فرد مالیات مضاعف پرداخت کرده است. برای کسب و کارهایی که در داخل ایران فعالیت می‌کنند، سازمان امور مالیاتی کشور می‌تواند تا ۵ سال به عقب برگردد و وضعیت حساب فرد را بررسی کند و بازبینی در پرونده مالیاتی او داشته باشد. در کل، مالیات مضاعف به دو دسته زیر تقسیم می‌شود:

۱. مالیات مضاعف شرکتی: این نوع مالیات مضاعف بر سود شرکت‌ها اعمال می‌شود. به عبارت دیگر، هرگاه سود شرکت بیش از حد مشخصی باشد، نرخ مالیات برای بخشی از سود بیشتر افزایش می‌یابد.

۲. مالیات مضاعف در سطح بین‌الملل: این نوع مالیات مضاعف بر درآمدها و سرمایه‌هایی که در سطح بین‌المللی کسب می‌شوند، اعمال می‌شود. به عنوان مثال، اگر یک فرد درآمدی را از یک کشور خارجی کسب کند و سود و سرمایه خود را به ایران منتقل کند، باید مالیات مضاعف را بر این درآمد و سرمایه پرداخت کند.

قرارداد اجتناب از دریافت مالیات مضاعف

بسیاری از افراد و مالکان شرکت‌های سهامی که در خارج از کشور فعالیت می‌کنند، از پرداخت مالیات مضاعف ناراضی هستند. به همین دلیل، تعدادی از کشورها قراردادهایی را برای اجتناب از دریافت مالیات مضاعف بین خود امضا کرده‌اند. این قراردادها به افرادی که در این شکل درآمد کسب می‌کنند، امکان پرداخت مالیات کمتر یا معافیت از پرداخت مالیات را می‌دهد.

در صورتی که قصد راه‌اندازی شرکت یا کسب و کار بین‌المللی را دارید، ابتدا بررسی کنید که ایران با کدام کشورها قراردادهای اجتناب از دریافت مالیات مضاعف را امضا کرده است تا شما نیز از پرداخت مالیات مضاعف معاف شوید. این قراردادها، که به عنوان مافیت مالیاتی شناخته می‌شوند، بر اساس مدل‌های توسعه یافته سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) تدوین شده‌اند.

معافیت از مالیات مضاعف

برای استفاده از معافیت مالیات مضاعف، شما باید در کشوری فعالیت تجاری یا کسب و کاری داشته باشید که ایران با آن کشور قرارداد همکاری امضا کرده است.

برای آگاهی از کشورهایی که معاهده با آنها امضا شده است، می‌توانید از مشاوران مالیاتی شرکت خدمات حسابداری و مالیاتی حساب اندیش ایرانیان درخواست مشاوره کنید.

در صورتی که در کشوری فعالیت دارید که قراردادی وجود ندارد، باید مالیات مضاعف را پرداخت کنید.

راه دوم برای استفاده از معافیت مالیات مضاعف، برخورداری از اعتبار مالیاتی خارجی یا FTC است که می‌تواند منجر به معافیت مالیاتی در برخی کشورها شود. در این صورت، شما نیازی به پرداخت مالیات مضاعف برای درآمد، سود سهام، دستمزد، بهره و حق امتیاز نخواهید داشت.

FTC یک نوع اعتبار مالیاتی ویژه است که با مشاوره از کارشناسان خدمات مالیاتی حساب اندیش ایرانیان، می‌توانید مشخص کنید در کدام کشورها معافیت مالیاتی بر اساس FTC اعمال می‌شود.

ماده 180 قانون مالیات های مستقیم در مورد مالیات مضاعف

طبق ماده 180 قانون مالیات های مستقیم، فرد حقیقی ایرانی می‌تواند با ارائه گواهی نامه معتبر نمایندگی مالی یا سیاسی دولت ایران یا جمهوری اسلامی، اثبات کند که از درآمدی که کسب کرده است، مالیات خود را پرداخت کرده است.

به شرطی که فرد واقعاً مقیم کشور مقصد باشد. در صورتی که به عنوان مثال برای بیماری به کشوری سفر کرده و در طول مدت بیماری درآمدی کسب کند، این ماده برای او اعمال نمی‌شود.

همچنین، اگر او برای ماموریت کاری به کشور مقصد سفر کرده باشد، این ماده بر او اعمال نمی‌شود و نمی‌توان گفت که فرد واقعاً مقیم کشور مقصد است.

از شرایط دیگر می‌توان به این اشاره کرد که فرد در سال مالیاتی به مدت 6 ماه در ایران سکونت داشته باشد یا در سال مالیاتی داخل ایران شغلی داشته باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *